by SantaPreparacion7

Κατέβηκα στο λιμάνι, εκεί που η ελπίδα με την πίκρα στήσανε τσαρδί και μεγαλώνουν τα παιδιά τους, τη μνήμη και το όνειρο.

Τράβηξα τις τζούρες των blues πάνω στον προφήτη Ηλία κι άφησα την καρδιά μου να γλιστρήσει μέχρι το άγαλμα της μητέρας και να φρενάρει πριν το Βασιλάκη που ακολουθούσε χαρούμενος την πορεία.

Άκουσα το τραγούδι των σαλταρισμένων ημιόροφων, από τα παράλληλα κύματα που κατηφόριζαν στου Μακρίδη νωρίς την Κυριακή, Πραξιτέλους, Αλκιβιάδου, Κουντουριώτου, Νεσοικων, Φραγκιάδων κι άλλες δεκάδες.

Άραξα λίγο στα σκαλιά πίσω από τον Αη Νικόλα, χωμένος κάπου στη Σαχτούρη, στην παλιά αφετηρία του πράσινου που μας πήγαινε στην πουτάνα την Αθήνα, να πιω ένα για να πάω να βρώ τον Κουρέα, τον Μπονόβα, τον Κώστα τον ξανθό, τον Gillan, το Τέρας, τον... τον...

Πέρασα από τη λέσχη να χαζέψω τα κύπελλα και να μυρίσω ιστορία και σε είδα παρατημένο, ξεθωριασμένο. Μέσα στη σκόνη έφηβε μου. Οι άλλοι λέγαν πως θα σβήσεις, αλλά εμείς σαλπίζαμε σε όλη την Ελλάδα τις ερυθρόλευκες σου λεωφόρους για να τις διαβούν τα αυριανά αδέλφια μέχρι που να φρακάρουν και να ανοίξουν τις δικές τους μεγαλύτερες κι εμείς να τις χαζεύουμε.

Κι αν ποτέ με πίκρανες, είναι που δεν σου έδωσα όλα όσα μπορούσα και άξιζες, που άφησα τη ζωή να τρέχει στο πλάϊ σου.

Κι αν ποτέ με ξαναπικράνεις, θα'ναι οι εισπνοές σου λίγο πριν ξεχυθείς σε νέες στιγμές δόξας, θα'ναι οι στάσεις σου για να πάρεις κι άλλα αδέλφια στην πλάτη σου στο ταξίδι της ζωής.

Θρύλε, ζωή μου, αναπνοή μου...

Αυτοκράτορα της ψυχής μου Ολυμπιακέ, προσκυνώ το μεγαλείο σου και ξέρω οτι το βάθος του ουρανού είναι πάντα ερυθρόλευκο!

by SantaPreparacion7